200

2 + 0 + 0

Suma cyfr powtarzana, aż zostanie jedna cyfra; równa n mod 9 (z 9 dla wielokrotności 9).

Po odwróceniu daje 2.

Podzielna przez 2.

Złożona — rozkłada się jako 2^3 × 5^2.

2 różne czynniki pierwsze, 5 z krotnościami.

Co najmniej jedna liczba pierwsza występuje w kwadracie.

Każdy czynnik pierwszy występuje co najmniej w kwadracie.

Zero, ponieważ kwadrat liczby pierwszej dzieli n.

Odstęp 12 między nimi.

1, 2, 4, 5, 8, 10, 20, 25, 40, 50, 100, 200

Dzielniki właściwe — wszystko poza samym n.

Jej dzielniki właściwe przekraczają ją o 65.

Ile liczb całkowitych od 1 do n nie ma z n wspólnego czynnika.

2² + 14² = 200 · 10² + 10² = 200

Twierdzenie Legendre’a o trzech kwadratach na to pozwala.

Twierdzenie Lagrange’a o czterech kwadratach: każda nieujemna liczba całkowita nią jest, bez wyjątku.

Najmniejsza para liczb pierwszych o sumie n. Hipoteza Goldbacha mówi, że zawsze taka istnieje; pozostaje nieudowodniona.

Nie jest trójkątna, kwadratowa, pięciokątna, sześciokątna ani sześcienna, nie należy do ciągów Fibonacciego, Lucasa ani Catalana, nie jest silnią ani potęgą dwójki.

Sumowanie kwadratów jej cyfr wpada w cykl 4 → 16 → 37 → … → 4.

Podzielna przez sumę swoich cyfr 2 — 200 ÷ 2 = 100.

Po drodze osiąga maksimum 200.