192

1 + 9 + 2

Suma cyfr powtarzana, aż zostanie jedna cyfra; równa n mod 9 (z 9 dla wielokrotności 9).

Po odwróceniu daje 291.

Podzielna przez 2.

Złożona — rozkłada się jako 2^6 × 3.

2 różne czynniki pierwsze, 7 z krotnościami.

Co najmniej jedna liczba pierwsza występuje w kwadracie.

Zero, ponieważ kwadrat liczby pierwszej dzieli n.

Odstęp 2 między nimi.

1, 2, 3, 4, 6, 8, 12, 16, 24, 32, 48, 64, 96, 192

Dzielniki właściwe — wszystko poza samym n.

Jej dzielniki właściwe przekraczają ją o 124.

Ile liczb całkowitych od 1 do n nie ma z n wspólnego czynnika.

Liczba pierwsza przystająca do 3 mod 4 dzieli ją nieparzystą liczbę razy, co to wyklucza.

Twierdzenie Legendre’a o trzech kwadratach na to pozwala.

Twierdzenie Lagrange’a o czterech kwadratach: każda nieujemna liczba całkowita nią jest, bez wyjątku.

Najmniejsza para liczb pierwszych o sumie n. Hipoteza Goldbacha mówi, że zawsze taka istnieje; pozostaje nieudowodniona.

Nie jest trójkątna, kwadratowa, pięciokątna, sześciokątna ani sześcienna, nie należy do ciągów Fibonacciego, Lucasa ani Catalana, nie jest silnią ani potęgą dwójki.

Wielokrotne sumowanie kwadratów jej cyfr dochodzi do 1.

Podzielna przez sumę swoich cyfr 12 — 192 ÷ 12 = 16.

Po drodze osiąga maksimum 192.